Seten

'Het verbaasde me ergens, dat deze man met zijn vriendelijke uitstraling en zachte ogen de ruige vrijheidsstrijder was waar over werd gepraat.'

Lida, dag 15

Tijdens mijn reis door Lida heb ik veel plekken bezocht en veel mensen gesproken, en niet allemaal even aardig om heel eerlijk te zijn. Maar uitzonderingen zijn er altijd. Zo werd ik een week geleden in een café aan de rand van de stad uitgenodigd om bij een groep jonge mannen en vrouwen aan te schuiven. Toen we tegen het einde van de avond nog met een stuk of drie man in de kroeg zaten, dronken en verzadigd, werd er voor het eerst sinds mijn aankomst in Lida gesproken over Seten. De vrijheidsstrijder van het volk, de leider van de Revolutie.
Hij belichaamde voor hen het nieuwe begin waar ze jaren op hebben gewacht, het licht aan de horizon, en de manier waarop ze over hem praatten – vol bewondering en ontzag – maakte mij nieuwsgierig naar hem.

Vandaar dat ik, toen ik hoorde over zijn wekelijkse toespraak in de hoofdstad, direct ben vertrokken om hem te zien. Op een van de grootse pleinen stuitte ik daar op een enorme uitgelaten menigte, toegesproken door een klein figuur voor het parlement. Donker haar, verweerd gezicht, maar sympathiek desalniettemin.
Het verbaasde me ergens, dat deze man met zijn vriendelijke uitstraling en zachte ogen de ruige vrijheidsstrijder was waar over werd gepraat. De man die maanden in de bergen heeft geleefd, de man die de koning van zijn troon heeft gestoten. Die ratten moest eten om te overleven, die zijn vijanden eigenhandig heeft onthoofd.
Maar bedacht me ook dat dit de eerste keer was dat Lida zowaar warmhartig, en met respect werd toegesproken.

De energie van de mensen sloeg ook op mij over, en met iets te veel enthousiasme groette ik later die dag de receptioniste van het hotel, die door mijn plotselinge ‘Goedemiddag!’ een gil slaakte en een grote pot thee zomaar op de grond liet vallen.